Vandaag is de dag dat we op de terugweg
naar Nederland zouden zijn. Maar we kunnen maar geen genoeg
krijgen van het vakantie vieren. Het is hier nu eindelijk
langere tijd mooi weer, en omdat we na onze wandeling naar
de Olperer Hütte geen zin hadden om direct op te pakken,
hebben we op de camping een extra dagje bijgeboekt. Ons
eigen stekkie was helaas niet meer beschikbaar, maar de
plaats er naast wel, dus het was vandaag even een kwestie
van een paar meter opschuiven. Gisteren hebben we toch de
voortent maar vast afgebroken, zodat we vandaag
de rest van de dag konden doen waar we zin in hadden.
Vanmiddag zijn we naar de Achensee geweest, traditiegetrouw
op onze laatste vakantie dag. Het is het grootste meer van
Tirol. Je kunt er allerlei watersporten beoefenen. Alleen
schijnt zwemmen wel heel erg koud te zijn....(wordt
overigens wel gedaan!). Wij hebben nog even een bootje
gehuurd. Daarna nog wat boodschappen gedaan voor de
terugreis en vervolgens in het restaurant genoten van een
heerlijke Hausplatte. Morgen vertrekken we aan het eind van
de ochtend naar Erlangen, bij Nürnberg. Vrijdag hebben we
voor de kinderen een verrassing in petto: Playmobile Land in
Zindorf!! Daarna moeten we er echt aan geloven: het zit er
op en we moeten weer naar huis......
de rest van de dag konden doen waar we zin in hadden.
Vanmiddag zijn we naar de Achensee geweest, traditiegetrouw
op onze laatste vakantie dag. Het is het grootste meer van
Tirol. Je kunt er allerlei watersporten beoefenen. Alleen
schijnt zwemmen wel heel erg koud te zijn....(wordt
overigens wel gedaan!). Wij hebben nog even een bootje
gehuurd. Daarna nog wat boodschappen gedaan voor de
terugreis en vervolgens in het restaurant genoten van een
heerlijke Hausplatte. Morgen vertrekken we aan het eind van
de ochtend naar Erlangen, bij Nürnberg. Vrijdag hebben we
voor de kinderen een verrassing in petto: Playmobile Land in
Zindorf!! Daarna moeten we er echt aan geloven: het zit er
op en we moeten weer naar huis......
geopend.
Wat we tot nu toe van de nieuwe hut hadden gezien beviel niet
echt, de oude hut waswat er van geworden is! Eerst weer met de
auto naar Mayrhofen veel mooier en paste beter in het
berglandschap, vonden wij. Dus tijd om nu maar eens te zien en
van daaruit verder over Ginzling en Breitlahner, alwaar de
mautstrasse naar de Schlegeis Stausee begint. Altijd weer een
mooie weg om te rijden. Bij het stuwmeer op 1790 m aangekomen,
hebben we de auto geparkeerd. De Olperer Hütte ligt op 2389 m en
zou je volgens de aanduiding in anderhalf uur kunnen bereiken.
Vol goede moed beginnen we aan de steile klim naar boven. Met de
tocht naar de Berliner Hütte nog in de benen en door het warme
weer waar we aan het begin van de tocht veel last van hebben,
valt het nog niet mee. Maar twee uurtjes later staan we dan toch
boven. Het uitzicht is nog steeds adembenemend! Je kijkt naar
beneden het hele stuwmeer over met prachtige gletschers op de
achtergrond. Eerst maar eens wat lekkers
eten
en drinken, dan de hut maar eens nader bekijken. Het is een hele
moderne hut en dat is wel een beetje gek om te zien. Hij lijkt
in niets op de oude hut en ook niet op de traditionele hutten
die we tot nu toe hebben gezien. Geef ons de oude hut maar!
Achter de hut ligt aan het begin van de Berliner Höhenstrasse
nog een spannende hangbrug (is ook nieuw!). Die moeten we
natuurlijk ook nog even proberen. Larissa vindt het maar niks.
Om ons heen trekt de lucht inmiddels in snel tempo dicht.
Volgens de huttenwacht zullen de buien langs trekken, maar het
ziet er niet prettig uit, dus snel naar beneden. Bovendien
begint het wat te rommelen in de lucht en we zien dat het op de
gletscher inmiddels regent. Een uurtje later staan we weer bij
het stuwmeer. Slechts een paar drupjes gehad en het gerommel is
weer opgehouden. Gelukkig, we weten uit de verhalen dat het in
deze omgeving flink kan spoken!
nog
anderhalf uur en nog eens 400 hoogtemeters te
gaan voor ons einddoel. Het eerste stuk na de
Grawandhütte stijgen we flink. We beginnen de
boomgrens te verlaten en het landschap wordt
steeds mooier. Voordat we de Alpenrosehütte
bereiken op 1878 m hoogte, wordt het pad wat
vlakker. Dat loopt wel even lekker! We lopen
langs rotsen waar we plotseling edelweiss
ontdekken! Ook in het gras voor de afgrond aan
de andere kant ontdekken we een bloemetje die we
mooi van bovenaf kunnen fotograferen. Het
bloemetje is beschermd, dus plukken is tot grote
teleurstelling van de kinderen uit den boze!
Doen we dus ook niet. (Het is dan wel jammer dat
we op de terugweg ontdekten dat iemand anders
dit niet heeft gerespecteerd en het bloemetje
wél heeft geplukt....). Na de Alpenrosehütte,
waar we geen pauze meer houden, komen we op een
stijl en rotsachtig pad om de laatse 200
hoogtemeters naar de Berliner Hütte af te
leggen. Het is nog even zwaar, maar na een half
uurtje doemt ons einddoel voor ons op en zijn we
dat allemaal weer vergeten. Tussen 2 gletschers
in staat de Berliner Hütte op 2042 m. Echt
prachtig! De Berlinerhütte is gebouwd in 1879 e
werd vanaf
1882 elke zomer bemand. De hut zoals
deze er nu staat is voor het laatst in 1911
verbouwd. Sinds 1997 valt deze hut als enige hut
van de Deutsche Alpen Verein (DAV) onder
monumentenzorg. Ook van binnen is de hut het
bekijken waard. Na wat gegeten en gedronken te
hebben lopen we nog even achter de hut langs om
foto's te maken. Daar treffen we mensen die een
week in de hut verblijven en van daaruit
allerlei bergtochten maken. Begin deze week
zaten ze vast vanwege de sneeuwval. De kamers
worden niet verwarmd en zijn 's nachts erg koud. Ook
warm water schijnt niet in de hut aanwezig te
zijn. Brrrrr.....Om 15.15 uur moeten we helaas
weer aan de afdaling beginnen. Het is immers ook
nog drie uur terug. De 800 hoogtemeters naar
beneden vallen nog niet mee: zere voeten en zere
knieën zijn het resultaat. Om 18.00 uur zijn we
weer bij de auto. Als we op de camping uit de
auto stappen zijn we helemaal stijf en doet elke
pas zeer, maar het was vandaag absoluut de
moeite waard en we voelen ons heel voldaan!
zuiderburen, Italië. Brixen lijkt ons een leuk stadje om
eens rond te kijken. Na de koffie vertrekken we over de Brenner Pas naar het, hopelijk, zonnige zuiden. Op zo'n
120 km van de camping ligt het Italiaanse stadje Brixen.
Hoe dichter we in de buurt komen, hoe beter het weer
wordt. Uiteindelijk stappen we bij zo'n 23 graden en een
lekker zonnetje uit de auto. Brixen is een leuk stadje
met in het centrum pastelkleurige huisjes en een
prachtige dom, die we natuurlijk ook uitgebreid
bezichtigen. Ook zijn er wel leuke winkeltjes. Na een
tijdje te hebben rondgelopen, echt italiaans ijs,
cappucino, espresso en pizza te hebben verorberd keren
we weer om. Vlak voor de Brenner vallen helaas de eerste
sputters al weer....., maar we hebben in elk geval
vandaag genoten van een heerlijk zonnetje!!
